Britt blogger fra eit sykeleie

Båndspelaren vart levert inn forrige sundag, og i morgon skal eg på kontroll på sjukehuset.. Eg skal sykle, og ha på meg all verdens måleinstrument medan eg brukar han, forat dei skal finne ut kapasiteten på hjartet mitt. Eg er litt spent. Elles har me gått turar kvar dag, frå ein heil til ein halv time. Nokre dagar har me  gått Brynsåsbakken, og det gjer godt å gå motbakke, og kjenne at hjartet slår fortare, pulsen aukar og ein pustar fortare.  Andre dagar har me gått tur i marka, og kjent på lukta frå gran, furu og gras. Det har vore varmt, så vi har gått turar  på morgonen eller på kvelden. Ein dag gjekk me ein bratt bakke ute i skogen. Det var tungt, men fint, og pulsen steig, og pusten auka. Elles er eg som vestlending litt skogredd her på Austlandet, og ser mangt eit rovdyr bak buskeleggane, mange fleire enn mannen min som er oppvaksen her austpå. Eg likar betre å kome opp i høgda og sjå meg omkring, enn å vandre langs granleggar. Elles har me gjort litt hagearb...

I dag har eg vore på Elverum og fått båndspelar som skal måle hjarterytmen. Den skal ikkje ta blodtrykket, så eg slepp 74 målingar av trykk! Me skulle møta tidleg, så me var oppe 6, for me måtte ha ein time for å vera sikker på å koma tidsnok. Akkurat i dag regna det trollkjerringar på tvers, så eg var glad mannen min var med som sjåfør. Vi kom tidleg fram, og etterat eg fekk til å bruke appen på telefonen å betale parkeringa med, gjekk me inn. Me var tidleg ute, og gjekk trappene opp til 3dje etasje i staden for heis. Eg var nesten ikkje andpusten, og det kjendest som ein siger. Vel oppe ser me at me nok er i den gamle delen av sjukehuset. Det stod ferdig i 1925, så det er snart 100 år gamalt. Høgt under taket, breie korridorar, mursteinsmurar og gamle dører. Toalettet som eg sjølsagt måtte besøkje, såg ut frå å vere omtrent frå starttidspunktet. Men eg fann ut korleis eg skulle takle døra så eg kom både inn og utatt. Venterommet Hadde mbla frå 5-talet, og eg kan tenkje meg at det...

Så vert det reine treningsbloggen, dette Ja, ikkje alle dagar er like, men kvar dag har eg gått minst ein halv time. Det har blitt ein vane, slik at ein føler det at ein må ut og gå. Det tar 8 veker å endre ein vane, var det nokon som sa. No er eg der. I går gjekk me skogstur igjen. Eg har kjøpt meg turkart over området, og sat heime og studerte turvegar i nærleiken. Fann vegen til hanKristian Lien  som gjekk 6,5 km gjennom skogen til Ådalsbruk på arbeid kvar dag, sommar som vinter. No har han fått stigen oppkalla etter seg, og folk går treningsturar på stigen hans. Sjølv gjekk han der for å sikre eit utkome til seg og sine. Han måtte dit, for korkje sjukepengar elle uføretrygd var kome enno. Tidene endrar seg. Vi fylgde ein gamal taktorveg nedover lia, og nytte stilla og skogen, sjøl om me nok høyrde E3 nær oss, så heilt stillt var det ikkje. Halvvegs nede i dalsøkket fann me stigen til garden hans Kristian Lien. Det var 0,8 km, og me fann ut at det var høveleg for oss. Me gjek...

No har snøen blitt borte i skogen, og i forgårs gjekk me første skogsturen. Det var annleis. Oppoverbakke, ikkje så stridt eigentleg, men nok til at me måtte stoppe og puste på nokre gongar. Vegen var slitsom, og skorne våre var ikkje laga for skogstur, så ein kjende steinane gjennom sålane. Det var lite vårblomar å sjå enno, men snøen hadde smelta der det ikkje var altfor onnesolt. Elgen hadde gått føre oss, men me såg han ikkje. Det høyrdes ut som nokon dreiv og øvelsesskaut borte i skogen, men heller ikkje dei såg me. Vi sat på eit nedfelt tre og nytte stilla ei kort stund, men det sit i beinmargen at du skal være varsam med å sitje utan underlag ute i naturen før telen har gått. Vi tutla nedover att, og køyrde heim over Brynåsen, nedover der me har streva oss oppover så mange gonger. Elles har vi gått litt lite siste veka, men i overkant av halvtimen har det vorte kvar dag. Eg trekkjer pusten djupt, og prøver elles å leva så sundt som mogeleg, men er litt freista av å ete meir ...