Britt blogger fra eit sykeleie

Å sitja i bilen gjekk fint. Å sitje oppreist er bra, og hjelper på pusten. Etter ein halv time var vi heime.  Eg gjekk inn, og overlet til mannen min å bere inn bagasjen, for eg skulle ikkje løfta noko. Fint å finne stolen sin, og helse på katta som så absolutt viste glede og gjenkjenning. Toalettet vårt er i andre etasje, så eg måtte ein tur dit. Det var ei påkjenning å kome seg opp trappa, og eg heiv etter pusten og kjende sveitten då eg hadde gått dei 10 trinna. Men opp kom eg, og fekk gjort mitt fornødne. Middagen var enkel, steikte fiskekaker på brødskiva, Godt smaka det! Det var over 14 dagar sidan eg for til fastlegen etter hjarteinfarktet, og på desse vekene hadde eg vore på Elverum sykehus, på Ullevål og  blokka ut årer,  teke bypass på hjartet, og returnert til Elverum. Eg kjende det som eg hadde fått livet tilbake. Men kreftene var ikkje store, så det vart mest å gå frå eine stova til den neste. Men det var viktig å gå, hadde dei sagt på Ullevål, så eg gje...

Så var eg på eiga hand, nesten. Utan preikestol, sykepleiar og lege, men med ei trufast hand frå mannen min å støtte meg til om eg skulle trengja det. Vi tok heisen ned i første, og var einige om å bruke sjukehusapoteket for å få tak i dei 7 medisinane som legen tenkte var naudsynt for vidare bruk. Mannen gjekk ut for å sjå til bilen, og eg stavra meg dei 30 metrane gjennom vestibylen, og oppdaga at det var  trapp ned til apoteket. Eg kom meg ned, men sveitten pipla allereie då eg stod framfor apotekaren og la fram ærendet mitt. Allerhelst ville ho sjå resepten, som låg i bilen, og eg måtte ha signalisert at å gå dit og hente den var eit meisterstykke for stort for meg akkurat då. Eg fekk sagt at eg var nyoperert, og fekk ein stol å sitje på og eit glas vatn. Begge delar gjorde at eg tok meg inn att. Ho fann resepten på dataen, og gjekk igang med å finne fram det legen hadde skrive ut. Men enkelt vart det ikkje . For noko var ikkje på blå resept, og noko måtte bytast med legem...

Så var eg på lokalsykehuset igjen, der  dei skulle ta ansvaret for meg dei siste dagane før eg reiste heim. Det vart lite soving om natta, for eg måtte stadig på do. Kanhenda var det litt kaldt på Flisa, så eg hadde fått eit snev av urinvegsinfeksjon? Eg veit ikkje. Ein gong i 2-tida den natta då eg stod foran døra til rommet mitt, i rutete nattskjorte med halvsidt, rotete hår, stod det ein jamgamal mann ved sida mi, og skulle inn i rommet ved sida. Han smilte og såg ut som han ville invitere meg inn. Ja, ja, 71 år gamal med nye operasjonssår, var det anna i tankane mine enn nye bekjentskapar. Folk var inne for mykje rart, for hjerte og lunger. Dei fleste ville berre bli frisk, flytte heim og leve som før. Som 70-åring lurte eg på om det ikkje var tid både for meg og dei  å revurdere, og kanhende tenkje at livet her på jorda ikkje ville vare evig: " Lær meg å telje dagane mine, så eg kan få visdom i hjartet". Eg nemde det for ei, men ho skjøna ikkje kva eg meinte. Vi skyv u...