Rapport frå julhelga

 Det er kaldt ute. 19 kuldegrader, og snøen knitrar under føtene. Trea er kvite av snø, og rimet  har lagt seg utanpå greinene Eg er ute og går utan å kjenne vondt i bringa. Det er fantastisk å kunne gå slik, nyte naturen og sjå på alt det vakre.  Det er no nesten  to år sidan eg tok bypassoperasjonen, og fekk eit nytt liv.  Eg er takknemleg til Gud og menneske for å leve. 

Rutinane er dei same. Eg prøver å gå mine 3000 skritt kvar dag, minst. Det hender eg tel med småturane inne i hust, turen for å hente posten eller på butikken for å få nok skritt. Eg har ein runde som tek 2500 skritt, ein annan på 300, ein tur den vesle parken  som tek 1200 skritt, så eg varierer litt, men om eg må gå ein ekstra tur til postkassen eller rundt byggefeltet for å  oppnå skrittmengde, så gjer eg det som oftast. 

Eg har teke oppatt strikken, og lagt til nokre øvingar, så no tek programmet 10-12 minuttar. Det gjer godt, og eg kjenner at eg blir betre i form av desse daglege treningane.

Her ein dag fann eg nokre manualar som låg att etter den utflytte sonen min, og eg prøvde dei.  Så no vert det nokre lyft med dei, og vonleg fleire repeteringar etter kvart. 

Eg såg ein strikk på nettet  som du kunne bruke for å trene føtene, magen og hoftene.  Eg trur nok det vert innkjøp av dei, for det er framleis ikkje noko alternativ å gå på treningssenteret på grunn av koronna. Men gamal og stiv som eg er, vert det vanskeleg å koma seg opp og ned frå golvet. Men det er og ei øving for ein gamal skrott! Eg er passiv medlem på treningssenteret enn så lenge , men veit ikkje kor lenge eg kjem til å støtta dei. 

Så var det vekta og maten. Huff! Opp 1,5 kg i jula, endå eg prøvde å passe meg. Litt småkaker, nøtter, god saus, nei eg veit kva som var feilen. Så no er det striskjorta igjen. Har gått ned eit kilo, så eg er på veg.