Klar

 Sonen vår fekk velferdspermisjon, og sidan han kunne kjøre i by, så kom han og mannen min innover til Oslo to gonger i ventetida. Det var godt å ha dei på besøk, sitje og prate, drikke kaffi og roe ned. Fysioterapeuten kom og snakka om kor viktig det var å vere i aktivitet etter operasjonen, og anbefalte å bruke preikestol i gangane. Ho gav meg ei lita fløyte som skulle hjelpe på pusten, der ein pusta inn, og så møtte ein motstand når ein pusta ut. Det såg nokså kjedeleg ut, men det viste seg at det var eit nyttig hjelpemiddel.

Kirurgen kom, og tok oss med inn på eit samtalerom som viste seg å vere kombinert dusj, toalett og samtalerom. Dusj og toalett til høgre, samtalerom med plass til 3 beint fram. Ikkje alle fasilitetar var like fasjonable, for å sei  det slik. Kirurgen hadde med eit kladdepapir, og fortel at det sannsynlegvis blir fire buypass, der det eine er i ei av hovedpulsårene. Han kjem til å bruke ei vene frå foten, og ser fort på venstre foten, og finn han bra. Det er viktig at eg ikkje har åreknutar. Mannen og sonen er med, og får same informasjonen. Det er ein alvorleg operasjon, men prognosane er gode. Som sonen min sa, 98% sjanse for at det skal gå bra, er gode odds.
Det var godt, og alvorleg å ta farvel då dei for. Eg dusja, vaska og skifta klede, fekk ny seng og blå sokkar på føtene. Klokka sju om morgonen skulle operasjonen vere, og eg skulle bli henta før det. Ringar og smykke la eg i håndveska, alle ting var pakka, og eg prøvde å få sove. Eg var roleg, for Gud var ved havsens yste grense, der eg skulle i morgon.  Ullevål hadde eit av landets beste hjartekirurgar, dei kunne sakene sine. Eg var ferdig, og søvnen

kom etterkvart.